
Alıştım artık,
Alıştım dayanılmaz dediğim hayata
Alıştım katlanılmaz sandığım ayrılıklara.
İhanetlere alıştım, iftiralara da.
Hüzne alıştım, durmaksızın akan gözyaşlarıma
Alıştım her sevinci gölgede bırakan yaslara
Karanlığa alıştım, aydınlığı unuttum bile
Yabancıyım artık mutluluğa ve sevince.
Alıştım yarım kalan sevdalara,
Alıştım nefret ettiğim yalnızlığa.
Vedalara alıştım,
Günlere, haftalara, aylara alıştım
Ve hatta yıllara.
Alıştım yıllar süren anlara
Alıştım an sürmeyen yıllara,
Zamana alıştım, sonsuz cezaya.
Alıştım sonunda asi ruhuma,
Kendime alıştım nihayet yıllar sonunda.
Kim bilir, belki alışırım yeniden zamanla
Kaybettiğim tüm eski alışkanlıklarıma.
Nasıl olsa ben alışmaya da alıştım.
Haziran 1998
Samsun
Sedat BÜYÜK
Karanlığa alıştım, aydınlığı unuttum bile
bu şiiri çok geç gördüm tühh
tebrikler çok hoş
Alıştım sonunda asi ruhuma,
Kendime alıştım nihayet yıllar sonunda.
Kim bilir, belki alışırım yeniden zamanla
Kaybettiğim tüm eski alışkanlıklarıma.
Nasıl olsa ben alışmaya da alıştım.
İnsanın sonunda kendisine dönüyor alıştıkça herşeye…
Güzel bir şiir…
Yüreğine sağlık…