Sedat Büyük

İstanbul… Mavi gözlü yeşil saçlı tanrıça!
Kan rengi gözyaşların dinmedi asırlarca…
Kaybetmek korkusuyla tutsak ettiler seni,
Zincirlere vurdular, kaçar diye, gövdeni.
Esaretin altında soldukça soldu yüzün,
Bir sis gibi kapladı bütün ruhunu hüzün.
Etrafına dağ gibi yüksek surlar ördüler,
Güzelliğin solarken onlar sefa sürdüler.
Duydun kahkahasını her gece bir zalimin,
Sonsuza kadar senin esaretinden emin.
Dağlar yıkan feryadın arşa kadar yükseldi,
Nihayet beklediğin o büyük müjde geldi.
‘Bir genç’ demişti sana, ‘elbet seni kurtarır,
Bu kutlu mertebeye askerleriyle varır.’
Mukaddes dudaklardan ’sabret’ sözü gelince
Yüzünde bir tebessüm, bekledin senelerce.

Güzelliğin uğrunda ne âşıklar can verdi,
Seni uzaktan gören ordular ‘hücum! ‘ derdi.
Aşamadan surları niceleri yok oldu,
Onlar mağlup oldukça senin de rengin soldu.

Yine bir seher vakti, duydun bir hücum sesi
Ve bir cengâver gördün gökyüzünde gölgesi.
Yaşaran gözlerinde iki kıvılcım yandı,
Yüreğin bu yangına elli üç gün dayandı.
“Bu olmalı,” diyordun, “beklediğim kumandan,
Kurtarır beni bir gün bu karanlık zindandan.”

Seni izlerken her gün kır atının üstünde
Bin öldü bin dirildi sensiz geçen her günde.
Çektiğin acılara kalmadı tahammülü.
Ruhunu yaktığı an sensizlik tahayyülü
Kılıcını doğrultup Bizans’ın surlarına,
‘Bitmeli’ dedi artık, ‘kalmamalı yarına.’
‘Hücum! ‘ diye kükreyip gözyaşını dindirdi.
Dev gibi gemileri tepelerden indirdi,
Çağları devirerek kıpkızıl söktü fecir
Ve nihayet kırıldı gövdeni saran zincir.
Kilitli kapıların açıldı birer birer,
Sana zulüm edenler merhameti gördüler…

Kalbini fethettiği günde o delikanlı
Beyaz bir gelin oldun sanki telli duvaklı.
Saçlarında erguvan, gamzende sarı lale,
Sevgilinle kol kola yürüdünüz visale…
Şimdi huzur içinde yuvanda yaşıyorsun,
O gencin imzasını kalbinde taşıyorsun.
Fakat yaşlar süzülür hâlâ yanaklarından,
Şiir olur dökülür hüzün dudaklarından.
Sevdanız dilden dile dolaşır asırlarca,
İstanbul… Mavi gözlü, yeşil saçlı tanrıça…

Kasım 2002
İstanbul

Sedat BÜYÜK

Sesli Şiir İndir